Waarom je je eenzaam kunt voelen terwijl je genoeg mensen om je heen hebt

Je kunt je zelfs hartstikke eenzaam voelen als je tussen de mensen staat. Gewoon thuis bij je partner, of aan een volle tafel met vrienden. Je hebt vrienden zat, je agenda zit propvol en je telefoon staat niet stil, maar toch voelt het vanbinnen leeg en alleen. Dat voelt heel raar, want voor je gevoel hoor je je helemaal niet zo te voelen. Je hebt tenslotte genoeg mensen om je heen. Dus houd je je mond er maar over, want toegeven dat je eenzaam bent voelt als je het niet goed doet. Terwijl ontzettend veel mensen precies hetzelfde voelen, zonder dat iemand het hardop durft te zeggen.

Ik ben Katelijne Vermeulen. Ik werk al meer dan veertig jaar met mensen in rouw, systemisch werk en zielsbegeleiding en ik ken deze eenzaamheid ook van binnenuit. In dit blog lees je wat het verschil is tussen contact en verbinding, waarom social media en zelfs een relatie je eenzaamheid kunnen vergroten, hoe vroeg in je leven afgescheidenheid al begint en wat er wél helpt. Niet “vaker onder de mensen komen”, want dat is niet de oplossing. Wel: leren verbinden, van binnen naar buiten.

Alleen zijn, eenzaamheid en alleenzaamheid: wat is het verschil?

Als je alleen bent, is er gewoon even niemand in de buurt. Eenzaamheid is dat je andere mensen mist en je in de steek gelaten voelt. Alleenzaamheid zit nog dieper: dan voel je totaal geen contact meer met jezelf of met de wereld om je heen. Dat gevoel blijft, hoeveel mensen er ook om je heen zijn.

Ik ben niet bang om alleen te zijn. En ook niet om mij eenzaam te voelen. Maar die alleenzaamheid vind ik vreselijk.

Alleen zijn is niet erg

Alleen zijn gaat letterlijk over alleen zijn. Alleen een dagje bij huis zodat je jouw eigen ding kunt doen. Niet iedereen kan dit even goed, maar heel vaak hoor je mensen zeggen: ‘ik vind het heel fijn om af en toe een dagje alleen te zijn’. Het is een kans om in verbinding te komen met wat je wilt en op te laden. Je hebt tijd om stil te staan bij wat je werkelijk voelt, in plaats van altijd maar in de afleiding van genot, drukte, rumoer of gezelligheid te blijven. Je kunt dagenlang alleen zijn zonder je eenzaam te voelen.

Eenzaamheid voelt als verlating

Eenzaamheid betekent voor mij vooral dat je je in de steek gelaten voelt door de mensen om je heen. Ik zie heel veel eenzaamheid om mij heen. Iedereen is vooral met zichzelf bezig, en mensen zoeken wel contact maar vinden het nergens. Heel veel mensen voelen zich alleen, simpelweg omdat we het echte contact met elkaar zijn kwijtgeraakt. We kijken amper nog naar elkaar om.

Neem iemand die rouwt: de mensen om hem heen begrijpen het vaak niet, omdat hun eigen leven gewoon doorgaat. Daar gaat het vaak mis in hoe we omgaan met de rouw van een ander. Niemand snapt dan echt wat je doormaakt. Je kunt het nergens kwijt en staat er helemaal alleen voor.

Alleenzaamheid is afgescheidenheid van jezelf

Voor mij is alleenzaamheid een diepe leegte vanbinnen die nooit echt weggaat. Zelfs met genoeg mensen om je heen voelt het vanbinnen nog steeds leeg en alleen. Je voelt het door je hele lijf.

Als de eerste kosmische wet is dat alles één is, en ik voel dat ook zo, dan zijn we in essentie altijd verbonden met elkaar. Alleenzaamheid is de plek waar je die verbinding niet meer voelt. Niet met jezelf, niet met het leven en dus ook niet met de anderen. Onze ziel verdwaalt in de afgescheidenheid, omdat we niet meer kunnen geloven dat wij heel en compleet zijn.

Als je dat onderscheid ziet, snap je direct waarom “vaker onder de mensen komen” het lege gevoel niet oplost. Dat advies werkt bij alleen zijn. Bij alleenzaamheid helpt het niet, want dat gaat niet over wie er naast je staat, maar over hoe het vanbinnen voelt.

Geen resonantie, geen weerklank

Stel, je bent ergens heel enthousiast over. Of juist heel boos, of ontzettend verdrietig. Je deelt het met de mensen om je heen, en er komt niets terug. Iemand reageert heel nuchter, wimpelt het meteen af of snapt simpelweg niet wat je bedoelt. Dan voel je je hartstikke alleen, ook al zit de kamer vol met mensen.

Met je gedachten werkt dat net zo. Als jij heel andere dingen leest, droomt of belangrijk vindt dan je vrienden of familie, en niemand snapt je daarin, dan voelt dat net zo eenzaam. Ze horen je wel, maar ze begrijpen je eigenlijk niet. Ze vatten het verkeerd op of leggen het heel anders uit.

Echt contact hebben is net als een klankschaal aanslaan. Het geluid gaat door de kamer en raakt alles wat er staat. Als er niks meetrilt, blijft het geluid gewoon alleen in de lucht hangen.

Contact is nog geen verbinding

Contact gaat over dat je elkaar bereikt. Verbinding is dat je elkaar ontmoet. Duizend volgers zijn geen duizend vrienden. Een reactie is geen gesprek.

Een mening is geen begrip. En gezien worden is iets anders dan gekend worden. Daarom kun je meer contact hebben dan ooit en je toch eenzamer voelen dan ooit.

We staan altijd aan, maar zien elkaar niet

Als je jarig bent, stuur ik je een app. In de jaren tachtig had ik je opgebeld. Vroeger ging je gewoon bij elkaar langs, nu gebeurt dat bijna niet meer. We hebben tientallen mensen in onze telefoon die een berichtje sturen als er wat is. We zijn de hele dag bereikbaar. Maar het blijft allemaal ontzettend oppervlakkig. Het voelt heel anders dan wanneer je echt met iemand praat.

Ons hele sociale leven zit tegenwoordig in de telefoon.

Ik zie het bij jongeren. Ze hebben allemaal contact via de app, maar ze spreken niet meer af. Maar dat is toch niet hetzelfde als elkaar echt ontmoeten. Je moet gewoon bij elkaar in dezelfde ruimte zijn. Veel van die jongeren moeten zich ontzettend eenzaam voelen.

Nabijheid is aanwezig zijn

Nabijheid is aanwezig zijn, samen in het hier en nu. Niet via de telefoon, niet achter een scherm. Aanwezig zijn is oogcontact, oorcontact, voelcontact. Aanwezig zijn is: ik zie je, ik hoor je, ik voel je. En het is durven zeggen: ik weet het niet, maar ik ben wel bij je.

Die nabijheid vraagt tijd. Als er nu iets is wat niet snel gaat, is het verbinden.

Verbinden vraagt tijd, vraagt inzet en vraagt een aanwezige alertheid. Alles gaat tegenwoordig snel, onmiddellijk, direct, nu. Hoeveel investeren we nog werkelijk in het wezenlijke contact?

Verbinden met hoofd, hart en ziel

Verbinden doe je heel je wezen: met hoofd en hart en ziel. Daar ontstaat wezenlijk contact. En dat vraagt authenticiteit en kwetsbaarheid. Want hoe eerlijk durven wij nog te zijn dat het niet goed gaat?

Verbinding is: ik, autonoom in wie ik ben, ben verbonden met jou in wie jij bent. Jij bent niet de ander, de ander is niet jou. En toch stroomt er iets tussen jullie. In die verbondenheid voel je geen schaarste of tekort. Je voelt de overvloed van het verbonden zijn.

Dat is wat onze ziel wil. We willen gewiegd worden, gedragen worden en ons verbonden weten. Verbinding is het dansen van de ziel. Daarvoor zijn we geboren.

Contact kun je de hele dag hebben. Verbinding ontstaat pas wanneer je werkelijk gezien, gehoord en gevoeld wordt. En dat raakt aan de diepste behoefte die in ieder mens zit.

Hoe social media je eenzaamheid vergroot

Sociale media maken je vaak juist eenzamer, omdat je er vooral laat zien hoe geweldig alles gaat. Doe je daaraan mee, dan reageren mensen alleen op dat mooie plaatje en niet op wie je echt bent. En als het even niet zo goed met je gaat, lijkt het al snel alsof iedereen om je heen een perfect leven heeft behalve jij.

De nieuwe kerk

Vroeger hoorde je als vanzelfsprekend ergens bij. We komen uit een samenleving met gemeenschappen. Je kunt van de kerk vinden wat je wilt, maar het bracht mensen wel bij elkaar. Er werd op je gelet, maar je stond er tenminste niet alleen voor. Doordat de kerk, de dorpsmarkt en het verenigingsleven verdwijnen, leven we steeds vaker langs elkaar heen.

Maar die behoefte blijft. We willen nog altijd ergens bij horen en op anderen kunnen terugvallen. Al die zelfstandigheid levert veel vrijheid op, maar het maakt het leven soms ook gewoon eenzaam. En dus zoeken we naar iets nieuws om dat op te vangen.

Als ik alleen de schone kant mag laten zien

Weet je waarin ik de alleenzaamheid terugzie? In Facebook, Instagram en LinkedIn. Als ik alleen de schone kant van het leven moet laten zien, hoe alleen moet ik mij dan voelen in mijn pijn en mijn verdriet? Hoe alleen moet ik mij voelen als ik het niet meer weet? Hoe alleen moet ik mij voelen als ik niet succesvol ben, als het mij niet lukt?

De dorpsmarkt is een wereldmarkt geworden. Iedereen heeft er een kraam en probeert voorbijgangers te laten stoppen. Kijk naar mij. Luister naar mij. Geloof mij. Volg mij. Hoe harder iedereen roept, hoe moeilijker het wordt om iemand werkelijk te horen.

We leven in een perfecte wereld waar imperfectie niet meer mogelijk is. Terwijl je, als je je werkelijk wilt verbinden, ook moet verbinden met het minder perfecte in jezelf. Hoe kwetsbaar durven wij onze eigen lelijkheid nog te laten zien aan de ander, in een wereld waar alles opgesmukt is?

Schaamte voor eenzaamheid

Tegenwoordig mag je eigenlijk niet eenzaam zijn. Maar intussen voelen juist heel veel mensen zich alleen. Bijna niemand praat erover, maar je merkt het overal. Veel mensen schamen zich ervoor, want het past niet bij het perfecte plaatje. Je moet een hoop vrienden hebben, een volle agenda en altijd onder de mensen zijn. Je moet gezellig zijn, er goed uitzien en makkelijk kunnen meekomen. De lat ligt gewoon ontzettend hoog.

Zo blijf je erin ronddraaien. Als je je eenzaam voelt, hou je dat voor je en doe je alsof alles goed gaat, waardoor mensen alleen die buitenkant zien en niet hoe het echt met je gaat. Ondertussen voel je je alleen maar eenzamer, hoeveel likes je ook krijgt.

Eenzaamheid zit niet in te weinig mensen om je heen hebben. Het gaat erom dat je bijna nergens eerlijk kunt zijn over hoe het met je gaat. Als je nooit laat merken dat het even niet lukt, kan een ander je daar ook niet bij helpen.

Gezien, gehoord en gevoeld worden: waar het werkelijk om gaat

De essentie van ons zijn is dat ieder mens gezien, gehoord en gevoeld wil worden. Uitsluiting is voor ieder van ons onze diepste angst. In een familiesysteem krijgt die uitsluiting soms een vaste vorm: die van de zondebok of het zwarte schaap.

Ik wil erbij horen. Want als ik er niet bij hoor, dan ga ik dood. Eenzaamheid ontstaat niet waar mensen ontbreken, maar waar dit gezien, gehoord en gevoeld worden ontbreekt.

Waarom erbij horen zo diep gaat

Dat klinkt heftig, maar het komt uit ons prille begin. Als kind ben je totaal afhankelijk van je ouders. Erbij horen was letterlijk overleven. Die angst voor uitsluiting dragen we als volwassene nog steeds bij ons, alleen zien we haar niet meer. Ze stuurt intussen wel ons gedrag: we passen ons aan, houden onze mond en doen mee, zodat we er maar bij blijven horen. Dat is loyaliteit aan je familiesysteem in de praktijk.

Om je veilig te voelen moet je je gerespecteerd voelen. En om je gerespecteerd te voelen moet je je gezien, gehoord en gevoeld voelen. Ik wil dat jij mij ziet, dat jij mij hoort en dat jij mijn behoefte voelt. Dat is communicatie. Als dat ontbreekt, kun je in een kamer vol mensen zitten en je toch volkomen alleen voelen.

Word je gezien om wat je kunt, of om wie je bent?

Veel mensen die eenzaam zijn, worden heus wel gezien. Alleen zien anderen maar een klein stukje van ze. Het is een soort masker. Je laat vooral zien wat je allemaal kunt, maar niet wie je echt bent.

Ik deed dat vroeger zelf ook steeds: kijk mij eens even. Ik wist wel wat ik kon. Maar over mezelf was ik een stuk onzekerder. Als iemand kritiek heeft op je werk, raakt dat je minder diep. Maar als ze jou als persoon afwijzen, komt dat keihard binnen. Dan ga je je overbodig voelen, en dat raakt aan iets veel ouders. Dus zet je maar weer een masker op. Alleen voelt het dan vanbinnen leeg, want mensen zien wel wat je doet, maar ze kennen jou niet echt.

Pas toen ik mezelf echt liet zien, veranderde er iets. Iedereen zag ineens wie ik echt was. Dat vond ik doodeng. Maar pas toen begon ik echt contact met mensen te krijgen.

Verbinden met het minder perfecte in jezelf

Als je je werkelijk wilt verbinden, dien je ook te verbinden met het minder perfecte in jezelf. Eenzaamheid is afgescheidenheid, en die begint vaak bij wat je van jezelf afsplitst omdat het niet past bij het beeld. Zo raak je stukje bij beetje jezelf kwijt. Wat je in jezelf niet mag zien, kan een ander ook niet zien. Dan blijft er altijd een stuk van jou buiten de ontmoeting.

Wezenlijk contact vraagt daarom authenticiteit en kwetsbaarheid. Hoe eerlijk durf je nog te zijn dat het niet goed gaat? Precies daar, in wat niet lukt, wordt een mens zichtbaar voor een ander mens. Niet in het succes, maar in het delen van de pijn. Als ik durf te zeggen “ik weet het even niet”, en de ander zegt “ik ook niet”, dan hebben we contact. Gelukkig, ik ben niet alleen.

Kijk iemand aan, maar kijk nooit naar iemand op. In essentie zijn we elkaars gelijken. Wie opkijkt, maakt de ander groter dan zichzelf en verliest daarmee de ontmoeting. Verbinding ontstaat alleen op ooghoogte.

Eenzaamheid en leegte gaan hand in hand

Eenzaamheid en leegte gaan hand in hand. Is er een structurele leegte in je, dan ga je op zoek om dat gat te vullen. Soms ligt er onverwerkte rouw onder die leegte. Met eten, drank, werk, spullen, cursussen, schermen of een partner. Dat is begrijpelijk, maar het werkt niet: niets van buiten kan de leegte van binnen dichten.

Verslaving dempt de eenzaamheid

Eenzaamheid en verslaving gaan vaak samen. Met een verslaving verdoof je dat eenzame gevoel. En dat is ook heel begrijpelijk. Want je kunt je vanbinnen zo leeg voelen dat het je hele leven beheerst.

Je zoekt naar manieren om dat gevoel weg te krijgen, door te eten, te drinken, keihard te werken of geld uit te geven. Daar raak je al snel aan verslaafd, omdat je steeds weer iets zoekt om dat nare gevoel maar kwijt te raken. Alleen werkt het niet, want die diepe leegte los je zo niet op.

Je wilt gewoon dat het stopt. Je wilt die pijn niet meer voelen. Maar met drank, spullen of werk krijg je dat gat vanbinnen niet dicht.

Het veel, veel, veel

Het hoeft geen sigaret of fles te zijn. Nog een cursus, nog een opleiding, nog een boek, nog een vestje, nog een partner, nog wat eten, nog een glaasje. Het veel, het veel, het veel. Shoppen, hoppen, mijn hobby’s: ik doe er heel graag aan mee. Maar tegelijkertijd zegt het iets over de vervreemding van mezelf. Want waar vervul ik mezelf mee?

Van binnen zit vaak een onrust. Een zuchtigheid naar het zoeken, een gedrevenheid om veel te weten, veel te doen. Zoveel zelfhulpboeken in de kast, en eigenlijk heeft geen enkel boek geholpen met wat ik werkelijk zocht. Daar zit voor mij de zin en de onzin van persoonlijke ontwikkeling. Waarom? Omdat we in een eindeloze tocht buiten onszelf zoeken naar iets wat al in onszelf aanwezig is.

De leegte leren dragen

Is het gek dat iemand die leegte probeert te vullen? Nee. Maar het lost niks op. Ik denk dat ik gewoon moet accepteren dat ik alleen ben. Weten wat ik mis, zonder dat ik er meteen iets aan moet doen. Soms vind ik mezelf ontzettend zielig en blijf ik daarin hangen. Maar als ik gewoon erken dat ik er alleen voor sta, doet het meteen al minder pijn.

Als ik mij eenzaam voel, vraag ik mij af: wat mis ik nou eigenlijk? Waar vul ik mijn dagen mee? Zoek ik aanspraak, gezelschap, of gewoon een knuffel? Wat heb ik op zo’n moment echt nodig? En is dat wel reëel, of reageer ik stiekem nog als een kind?

Vaak blijkt dat laatste het geval. Je hoopt ergens nog steeds dat je vader of moeder je komt troosten. Maar op je vijfenzestigste zijn je ouders er meestal niet meer. Dan moet je jezelf leren troosten.

Hoe eenzaamheid voelt in je lichaam

Eenzaamheid draag je fysiek met je mee: als koude, als leegte, als een hol gevoel in je hart en een honger naar aanraking. Net als rouw, die zich ook lichamelijk laat voelen. Wie zich eenzaam voelt, zit letterlijk en figuurlijk in de kou.

Houd mij vast

Onder al die kou ligt één verlangen: hou me vast.

Als baby zoek je de blik van je moeder, want daar verbind je je met het leven. Waar die blik ontbrak, ontstond leegte. Nabijheid is: hou me vast. Troost is nabijheid. Je gaat naast iemand zijn, aanwezig zijn. Leg maar even je hoofd op mijn schouder en huil maar. Aanraking is troost.

Laat ons elkaar terug vasthouden in deze koude wereld waar er zo weinig wordt vastgehouden. Want alles wordt vervangen, alles wordt gevuld, maar vasthouden mogen we niet meer. Het is allemaal vluchtig. En vasthouden gaat niet alleen fysiek. Vasthouden gaat ook mentaal, emotioneel. Vasthouden doen we in de authentieke aanwezigheid: ik ben er, in de naaktheid van wie ik ben.

Weet je waar onze huidige wereld misschien wel het meest nood aan heeft? Troost. Vertroosting. En hoeveel tijd wordt er nog geboden om te troosten, om aanwezig te zijn?

Daarom is “gewoon meer onder de mensen komen” zo’n mager advies. Je kunt de hele dag onder de mensen zijn en nog steeds koud, hol en leeg naar huis gaan. Je hebt er niks aan als mensen alleen toevallig in dezelfde kamer zijn. Je wilt voelen dat iemand echt om je geeft. Iemand die je echt aankijkt, even je hand pakt of gewoon stil naast je komt zitten.

Van gemeenschap naar coach: waar het samenleven verdween

Als je eenzaam bent, ligt dat echt niet alleen aan jezelf. Onze maatschappij zit tegenwoordig gewoon anders in elkaar. Vroeger ving de buurt, de kerk of de club je op, maar nu moet bijna iedereen het zelf uitzoeken. Tegenwoordig stappen we naar een coach of therapeut als we vastlopen, in plaats van naar de mensen om ons heen.

Vroeger deed je bijna alles samen. Vanuit die samenleving zijn we naar een individualisering gegaan. Dat heeft veel gebracht. In een gemeenschap zit er altijd wel iemand op je vingers te kijken van: wat doe je goed, wat doe je verkeerd. Maar die samenleving droeg ook het individu. Met het verdwijnen van de kerk is er, vind ik, een chronische verdwijning van samenleven ontstaan.

En wat ik zie: de coaches en de therapeuten zijn de vervanging geworden van de gemeenschap. Misschien hebben we daarom niet nóg een platform nodig, maar opnieuw een plein. Een tafel, een buurthuis, een vereniging, of eenvoudigweg een plek waar niets verkocht, bewezen of gewonnen hoeft te worden. Een plek waar een mens weer gewoon een mens tegenover een ander mens kan zijn.

De alleengeboren tweeling en eenzaamheid

Een van de vroegste vormen van verlating zie ik bij de alleengeboren tweeling: mensen die als eenling geboren zijn, maar in oorsprong met twee zijn begonnen. Stel je voor dat je samen afgesproken had het niet alleen te doen, en de ander laat het afweten. Hoe bedrogen kun je je dan voelen? De angst van de alleengeboren tweeling is structurele verlating, en het diepste verlangen is verbinding. Maar tegelijk zijn ze bang om zich werkelijk te verbinden, want elke verbinding impliceert al een afscheid.

Ik herken het bij mezelf. Verlating, in de steek gelaten worden, dat is altijd mijn diepste angst geweest. Heel mijn leven heb ik gezocht naar iemand om het samen mee te doen, want ik kan het toch niet alleen? Toen ik dat prenatale verhaal begon te onderzoeken, snapte ik waarom ik ben wie ik ben. En het gaf rust: ik zal deze eenzaamheid in dit leven niet oplossen, want het is zo’n intens prenataal gemis. Maar ik kan haar wel accepteren.

Wat helpt echt tegen eenzaamheid?

Wat helpt tegen eenzaamheid is niet vaker onder de mensen komen, maar opnieuw leren verbinden: eerst met jezelf, dan met de juiste mensen. Vervul je niet van buiten naar binnen, maar van binnen naar buiten. Dat vraagt moed, tijd en eerlijkheid, en het begint met de eenzaamheid niet langer uit de weg te gaan.

Je krijgt snel tips als je je eenzaam voelt. Je moet er vaker op uit. Ga eens naar de schouwburg met een vriendin. Bouw een feestje. Alsof de oplossing voor eenzaamheid onder de mensen zijn is. Dat is ze niet. Wat wel helpt, in de volgorde waarin ik het zelf heb moeten leren:

Ga de eenzaamheid aan in plaats van eromheen

We zijn bang voor de eenzaamheid, dus vluchten we in afleiding. Maar het aangaan is: het niet uit de weg gaan. De pijn die erin zit durven voelen. Het onder ogen zien. Weer in contact komen met jezelf, in het reine komen met jezelf, dat is de medicatie voor eenzaamheid. Niet in een externe bron zoeken, niet in afleiding. En als je toch afleiding zoekt, weet dan dat je afleiding zoekt. Daar is niks mis mee.

Vraag jezelf: waar zit het gemis?

Als ik mij eenzaam voel, vraag ik mezelf af: waar zit nu het gemis? Met wat voed ik mezelf? Hunker ik naar mentale voeding, naar sociale, emotionele of fysieke voeding? Als we gezonde voeding tot ons nemen op al die lagen, geeft dat een vervuld gevoel. En vraag ook: is mijn verlangen wel in verhouding, of leef ik nog met kinderlijke verlangens?

Hoop ik nog dat iemand mij komt troosten zoals mama en papa dat hadden moeten doen? Dan zul je de vertroosting in jezelf moeten vinden. Word de moeder en de vader voor jezelf die je zo hebt gemist.

Zoek de juiste kring

Wie ben je eigenlijk, en waar voel jij je echt thuis? Zoek mensen met wie het gewoon klikt en die op dezelfde golflengte zitten. En zoek niet op plekken waar je toch niet past, want daar word je alleen maar eenzamer van. Verwacht ook niet alles van één iemand, zoals je partner of je kinderen. Zoek vriendinnen op en verzamel mensen om je heen om verschillende dingen mee te doen.

Verschijn, en blijf

Minder schreeuwen, vaker verschijnen. Niet alleen online, maar werkelijk: aan een tafel, op een plein, bij een buur, naast iemand die alleen is. Vraag “hoe gaat het met je?” en blijf lang genoeg om het antwoord te horen.

Verbinden vraagt tijd, inzet en een aanwezige alertheid. Het vraagt ook moed, want verbinden is binden, een commitment durven aangaan. Dat gaat niet snel. Maar het is het enige wat werkt.

Troost, en laat je troosten

Als iemand zich eenzaam voelt, hoef je dat niet meteen op te lossen. Zeg maar niet dat het vanzelf wel overgaat. Er gewoon even zijn is vaak al genoeg. Even een hand op iemands schouder leggen. Je mag best zeggen dat je het ook niet weet, maar er wel voor diegene bent. En laat het zelf ook maar gebeuren als iemand er voor jou is, want daar hebben we allemaal behoefte aan.

Zoek elkaar op

Deze wereld heeft niet meer lawaai nodig. Ze heeft mensen nodig die elkaar weer aankijken, naar elkaar luisteren en samenleven. Gemeenschap begint niet bij dezelfde mening, maar bij aandacht. Bij een open deur, een uitgestoken hand en de moed om elkaar werkelijk te ontmoeten.

Eenzaamheid en leven horen bij elkaar. Hoewel we allemaal één zijn, zijn we in de eenheid altijd alleen. Wie de eigen alleenzaamheid onder ogen ziet, haar leert dragen en van daaruit de ander opzoekt, ontdekt dat verbinding niet ontstaat in het succes maar in het delen. In het “ik weet het even niet” en het “ik ook niet”. Gelukkig, ik ben niet alleen.

Zoek elkaar op. Bel aan. Schuif aan. Blijf even. Niet als volger, klant of tegenstander, maar als mens.